امشب برای ماه می نویسم . یار شبهای تنهایی من که به مناسبت اولین روز تشکیل سایتم قدم رنجه کرده است و به دیدارم و نزدیکتر آمده است.
ساعت بیست و چهار ،روز بیست و چهارم خرداد!
برای دیدن ماه و نوشتن زیر نور درخشانتر از همیشه اش ،نزدیک پنجره نشسته ام. به احترام ماهی اینچنین درخشان چراغ را خاموش می کنم و به نوشتن در صفحه نوت گوشی ام ادامه می دهم. نوشتن زیر نور ماه را شاید در کتابها و افسانه ها شنیده ایم.
ماه خاطره مشترک تمام نسلهای بشر است، تمام افراد پیش از من، انسانهای روزگار من و نسلهای آینده.
هر وقت شب با باران دخترم بیرون از خانه هستیم، ماجرای ما با جستجوی آسمان شب برای پیدا کردن ماه آغاز می شود. ماه کامل باشد یا هلال، آسمان صاف باشد یا ابری فرقی نمی کند، ماه برای دیده شدن به آسمان آمده است. هلال ماه که به لبخندی نورانی می ماند و یا کمان ابرویی در طاق آسمان، زیباست.
ماه بدر هم که گفتن ندارد هر زیبایی را به آن نسبت می
دهند. گاهی ابر روی ماه را می پوشاند و نسیم ملایم شبانه کم کم ابر را کنار می زند ،مثل دختری که موهای پریشان بر چهره اش را با تکان سر یا دستی طنازانه کنار می زند. دیدن ماه بهترین خاطره ما خواهد بود. روزگاری که دخترم بزرگ شود، از من دور باشد یا نزدیک، شب و ماه، خاطره مادرش را برایش زنده می کند. هلالی که شبیه لبخند مادر است و یا لبخند دختری که از یادگاری درخشان شبهایی که با هم گذرانده ایم تاریک و روشن ، تلخ و شیرین بر لبانش می نشیند.
امشب اَبَرماه توت فرنگی( سوپر مون) رخ داده است و ماه کامل (بدر) در نزدیکترین فاصله با زمین قرار گرفته است.در این پدیده ، ماه حدود ۶_۱۴درصد بزرگتر و ۱۶_۳۰درصد درخشانتر است.سه ابر ماه تابستانی در سال وجود دارد که ابرماه توت فرنگی اولین آن است. امشب و همه شبها به دیدن ماه برویم.
آخرین دیدگاهها