تقدیم به درخت بلوطی که به‌خاطر کتاب‌خواندن مداوم از برنامه سبزخوانی فیدیبو به نامم کاشته شد ولی بعدا هرجا پیگیری کردم شماره‌اش ثبت نشده بود.

“هیس عاشق شنیدن صدای عبور نسیم بهاری از لابلای برگهای درختان و پچ‌پچ درختان هستم.”

“یک دقیقه سکوت کنید صدای آب را بشنویم، اینجا آبشار کوچکی است.”

“ضبط را خاموش کنید تا صدای طبیعت را بشنویم.

اینها را وسط جمع پیاده‌روی می‌گویم.”

از سکوت لذت می‌برم، توی جمع کتابخوانی کمتر پیش می‌آید نظرم را بگویم.

سالهای مدرسه با اینکه درسها را بلد بودم و شاگرد اول مدرسه بودم هرگز برای جواب دادن سوالات دستم را بالا نمی‌بردم. به قول نویسنده کتاب جواب دادن بی‌سروصدا را دوست داشتم.

و همه اینها طبیعی است. امروز می‌دانم که من یک درون‌گرا هستم البته که مثل خیلی از درونگرایان زیاد ساکت نیستم و گاهی در جمع‌های صمیمی بیشتر حرف می‌زنم.

کتاب “من ساکتم خجالتی نیستم”، را که می‌خواندم به تمام این‌سالها فکر می‌کردم که تمام رفتارهای متفاوت خودم را قضاوت بد می‌کردم. هم خودم هم خانواده‌ام که دائم من را با خواهر کوچکترم مقایسه می‌کردند.

همه این سالها فکر می‌کردم اشکالی دارم، نچسب و غیر طبیعی هستم، من مثل خیلی از بچه‌های دیگر که شیرین‌زبانی می‌کردند، مورد پسند نبودم.

بیشتر اوقات گوشه خانه تنها می‌نشستم و در سکوت چیزی می‌ساختم، می‌بافتم، می‌دوختم و می‌خواندم. مادرم برای این کارهایم اصطلاحی داشت که نمی‌دانم از کجا آورده بود. می‌گفت:” باز داری سووم سووم می‌زنی؟”

امروز بود با خواندن این کتاب برای اولین بار حس کردم رفتارم طبیعی بوده وهست، اگرچه خیلی‌ها با من متفاوتند و البته بیشتر مورد توجه هستند.

به تمام والدین توصیه می‌کنم حتما این کتاب را بخوانند برای خودشان برای فرزندشان و برای دیگرانی که با بچه‌ها بیشتر سروکار دارند مثل مادربزرگ و پدربزرگ‌ها.

جمله زیبایی در کتاب هست:

” قوی شدن بی‌سروصدا هم می‌شود.”

بنفشه حکیمی

۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۵